Kino nieme to chronologiczny przewodnik po pierwszych czterdziestu latach filmu: 828 filmów w 30 rozdziałach, od chronofotografii Muybridge'a i pleografu Prószyńskiego po ostatnie filmy nieme Ozu i Chaplina. Wszystkie filmy odtwarzane są z publikujących je kanałów i archiwów — portal je porządkuje i opisuje, a układ rozdziałów wyprowadzono z opracowań naukowych: Film History Thompson i Bordwella, Silent Cinema Cherchi Usaia, krakowskiej Historii kina (t. 1 Kino nieme), prac Gunninga, Eisner, Kracauera, Leydy, Tsiviana, Brownlowa i raportu Davida Pierce'a o zachowanych filmach.
Wprowadzenia do rozdziałów powstały na podstawie notatnika badawczego z 60 otwartymi (open access) tekstami — od Lindsaya, Münsterberga i Dziesiątej Muzy Irzykowskiego (1924), przez antologię o „kinie atrakcji”, monografie Amsterdam University Press i katalogi festiwalu w Pordenone, po polskie artykuły z Pleografu, Kwartalnika Filmowego i Images. Pełna lista: Źródła i metoda.
Polskie kino nieme nie jest osobną ciekawostką, lecz częścią światowego kanonu: Prószyński i Matuszewski, Sfinks Hertza i Pola Negri, Starewicz, Bolesławski, Szaro („Mocny człowiek”), Irzykowski — obok Lumière'ów, Griffitha, Murnaua, Eisensteina i Ozu. Całość działa po polsku i po angielsku, bez konta i bez opłat.
Nie — w kinie grał pianista lub orkiestra, w Japonii narrator benshi objaśniał akcję, a ponad połowa kopii była barwiona. Kopie na YouTube mają zwykle muzykę dodaną przez wydawcę, od rekonstrukcji oryginalnych partytur po muzykę współczesną.
Według raportu Library of Congress (David Pierce, 2013) około trzech czwartych amerykańskich pełnometrażowych filmów niemych przepadło; w Polsce straty są jeszcze większe. Filmy zaginione oznaczono na kartach i reprezentują je fragmenty, dokumenty lub rekonstrukcje.
Chronologicznie od rozdziału pierwszego — portal jest ułożony jak kurs. Można też wejść od Chaplina i Keatona (rozdziały 11–12), od ekspresjonizmu (16) albo od polskiego kina niemego (21–22). Tryb Maraton odtwarza wszystko po kolei.
Tak — portal osadza wyłącznie materiały z publikujących je kanałów (YouTube, Internet Archive) lub linkuje do archiwów (Ninateka, Bundesarchiv). Większość filmów sprzed 1931 roku jest w Stanach Zjednoczonych w domenie publicznej; w Europie ochrona trwa 70 lat od śmierci twórców.
Silent Cinema is a chronological guide to the first forty years of film: 828 films in 30 chapters, from Muybridge's chronophotography and Prószyński's pleograph to the last silents of Ozu and Chaplin. All films play from the channels and archives that publish them; the chapter structure follows the scholarship (Thompson & Bordwell, Cherchi Usai, the Kraków Historia kina, Gunning, Eisner, Kracauer, Leyda, Tsivian, Brownlow, Pierce) and the chapter introductions are grounded in a research notebook of 60 open-access texts — see Sources & method. Polish silent cinema — Prószyński, Sfinks and Pola Negri, Starewicz, Szaro's “The Strong Man”, Irzykowski — is woven into the world canon. Silent films were never silent: music, benshi narrators and tinted prints were part of the show; YouTube copies usually carry a score added by the publisher.